Wynajem samochodu w Czarnogórze

Wynajem samochodu w Czarnogórze: co warto wiedzieć

Czarnogóra jest mała, ale nie wzdłuż — wzdłuż kraju jedzie się długo. Z Kotoru do Ulcinju w linii prostej jest niewiele ponad 100 km, ale w praktyce to niemal cały dzień za kierownicą: droga cały czas skręca to wzdłuż wybrzeża, to w górę, w góry. Autobusy kursują tu według rozkładu, który śmiało można nazwać teoretycznym, a między kurortami często trzeba się przesiadać w Podgoricy. Z autem ten problem po prostu znika — rano można wyruszyć do Durmitoru, a wieczorem być już na kolacji w Budvie.

Tam, gdzie autobus nie dojedzie

Autobusy łączą duże miejscowości — Podgoricę, Bar, Budvę, Herceg Novi. Do górskich wsi w rejonie Durmitoru czy wiosek nad Jeziorem Szkoderskim autobusem po prostu się nie dojedzie: zostaje przepłacona taksówka, wycieczka według cudzego grafiku albo własne auto. Jest jeszcze prom Kamenari–Lepetane przez Zatokę Kotorską — oszczędza około godziny w porównaniu z objazdem zatoki lądem, ale skorzysta z niego tylko ten, kto sam prowadzi. Przy podróży na 4–5 dni wynajem auta w przeliczeniu na dzień zwykle wychodzi taniej niż taksówki do tych samych miejsc.

Serpentyny, tunel i to, czego nie pokaże nawigacja

Serpentyna z Kotoru do Lovćenu to kilometr przewyższenia na kilkunastu zakrętach. Nawigacja obiecuje 20 minut, w rzeczywistości wychodzi bliżej 40, jeśli jechać spokojnie i ustępować pierwszeństwa na wąskich odcinkach. Ratuje tunel Sozina — skraca trasę z wybrzeża do Podgoricy i kosztuje około 2,5 euro dla samochodu osobowego, to jedyny płatny odcinek w kraju. Główne trasy są w niezłym stanie, drogi do wiosek to zupełnie inna sprawa — wąskie, bez oznaczeń, z poboczem prosto w urwisko. Miejscowi jeżdżą nimi spokojnie, turystom lepiej się nie spieszyć.

Za co naprawdę zatrzymuje policja

Na papierze przepisy są standardowe, europejskie: ruch prawostronny, pasy dla wszystkich, telefon tylko przez zestaw głośnomówiący. W praktyce turystów najczęściej zatrzymują za dwie rzeczy — wyłączone światła mijania (w Czarnogórze trzeba je mieć włączone przez cały rok i całą dobę, mandat to około 30 euro) oraz przekroczenie prędkości w mieście, gdzie limit wynosi zaledwie 50 km/h. Z alkoholem jest surowiej, niż się wydaje: 0,03 promila dla dorosłych i zero dla kierowców poniżej 24 roku życia — warto pamiętać, jeśli w planach jest degustacja wina nad Jeziorem Szkoderskim. Mandatu nie płaci się tu policjantowi do ręki — tylko w banku albo na poczcie.

Jak wynająć auto i nie przepłacić

Lokalne wypożyczalnie są zwykle łatwiejsze w obsłudze niż duże międzynarodowe sieci: kaucja jest symboliczna albo nie ma jej wcale, a podstawowe ubezpieczenie CDW/TP jest już w cenie. Różnica w cenach między sierpniem a, powiedzmy, październikiem bywa niemal dwukrotna, a auta przy lotnisku w Tivacie w sezonie znikają z grafiku na kilka tygodni przed przylotem. Zasada dotycząca paliwa to „pełny bak — pełny bak”: auto odbiera się zatankowane i w takim samym stanie oddaje, inaczej dopłata jest wyższa niż cena na stacji. Planujecie wyjazd do Chorwacji, Bośni, Albanii albo Serbii? Uprzedźcie o tym przy rezerwacji — nie każde auto wolno wywieźć za granicę bez zielonej karty.

Kiedy jechać: sezon, okres przejściowy, zima

Latem wybrzeże zamienia się w jeden długi korek — od Herceg Novi po Bar ruch jest gęsty, a o zaparkowaniu w Budvie czy Kotorze w środku dnia można zapomnieć. Do atrakcji lepiej jechać wcześnie rano, zanim obudzą się kurortowicze. Zimą, od połowy listopada do początku kwietnia, na górskich trasach — do Durmitoru, Žabljaku, przez przełęcze — bez opon zimowych nie ma co ruszać, a w śnieżycę czasem potrzebne są łańcuchy. Maj, czerwiec i wrzesień miejscowi i doświadczeni podróżni uważają za najlepszy czas: mniej aut na drodze, tańszy wynajem, a przełęcze już otwarte.

Tivat czy Podgorica: skąd zacząć

Punkt startowy to niemal zawsze jedno z dwóch lotnisk. Tivat leży bliżej wybrzeża i Zatoki Kotorskiej, Podgorica sprawdza się lepiej, jeśli trasa prowadzi na południe, do Ulcinju i Baru. W szczycie sezonu do Tivatu przylatuje więcej samolotów, niż stanowiska wydawania aut są w stanie sprawnie obsłużyć, więc na odbiór warto zarezerwować dodatkowy czas. Auto można też odebrać w mieście — w Budvie, Kotorze, Barze, Herceg Novi, a część wypożyczalni dowozi je prosto pod hotel.

Cztery trasy warte wynajętego auta

Na jeden dzień: Kotor, Perast, Budva. Rano spacer po nabrzeżu Kotoru, zanim podjadą autokary z wycieczkowców, krótki rejs łódką do wysepki Gospa od Škrpjela koło Perastu, wieczór w Budvie. Na Durmitor lepiej zarezerwować co najmniej dwa dni — sama droga przez Lovćen i Nikšić jest warta podróży, a Kanionu Tary i Czarnego Jeziora nie da się przejechać w pośpiechu. Kolejna trasa prowadzi wzdłuż Jeziora Szkoderskiego, z przystankiem przy winnicach koło Virpazaru i widokami z punktów widokowych nad wodą. A jeśli chce się wyskoczyć za granicę — z Herceg Novi do Dubrownika jest nieco ponad godzina, tylko wyjazd trzeba wcześniej uzgodnić z wypożyczalnią.

Zamiast podsumowania

Kraj jest mały na mapie, ale nie pod względem rzeźby terenu — gór tu nie brakuje, i to właśnie wtedy własne auto przestaje być luksusem, a staje się jedynym sposobem, by realnie zobaczyć wszystko w jednej podróży. Oferty lokalnych wypożyczalni warto porównać, a konkretne auto zarezerwować z wyprzedzeniem — zaoszczędzony czas przyda się na trasę, a nie na szukanie wolnego auta na lotnisku.